| Gözyaşı Sevdası…
Seninle karşılaştığım ilk gün ve son gün ağladım. Bir insan niye
ağlar? Hiç mi bir anlamı yoktur gözyaşlarının? Oradayken, o Cumartesi
günü, binlerce insanın içinden gözlerim seni aradı. Yüzlerce kilometreyi
katedip gelmiştin. Beni görmeden nasıl gidecektin?
İşte karşı karşıya geldik aylar sonra. Ağzımı açıp tek kelime bile
söyleyemdim. Her şey üstüme üstüme geldi, boğazımı tıkadı. Koca
bir adam bir çocuklar gibi sarsıla sarsıla ağlayacaktı birazdan.
Ve ağladı. Kim, kim inanacaktı buna? Sen mi?
İnanmıyorum akan gözyaşlarına artık dedin bana. Bir insan niye
ağlar? Hiç mi bir anlamı yoktu gözyaşlarının? İnanmadın bana. Gözyaşlarım
ırmaklar gibi aksa da inanmayacaktın… İnanmayacaktın yüreği yangınlarla
harabeye dönmüş bir insana. Ülkemin olmadığına inanmışımdır hep.
Sığınacak yerim yoktu bir sevgili elinin sıcaklığı ya da bir dost
evinden başka. Ve şimdi sen de yoksun. Evsiz ve yurtsuzun artık
tamamen. O soğuk bakışların çığ olup aktı üstüme o gün. Beni kim
kurtaracak o yığınların altından? Kime sığınayım?
Ben kendime ağladım o gün, sana ağladım, ikimize ağladım. Seninle
konuştuktan sonra hemen ayrıldım oradan, dayanamdım.. Özgürlük hasretiyle
dalgalanan o bayrakların, flamaların altında ben sevdamıza ağladım.
Kimseden korkmadan, utanmadım görecekler diye gözyaşlarımı…Sana
acılar çektirdim. Bu yüzden kendimi asla affetmeyeceğim. Ama inan
o gözyaşlarının yalan olmadığına, inan o sözlere.
Korkularımla başbaşa kalmıştım ayrılmaya karar verdiğimde. Her
şey aniden oldu, ben bile anlayamadım. Şaşkındım günlerce. İnan
o gözyaşlarına inan, yalan değildionlar. Neden ağlıyorum aklıma
hep sen gelince? Neden tutamıyorum kendimi? Eskiden sadece türküler
ağlatırdı beni. Şimdi ise sen türküler ağlatıyorsunuz beni.
Günler geçti üzerinden, haftalar, aylar geçti. Ama içimdeki sancı
dinmedi bir türlü. Yokum sanki, eksiğim. Artık sadece gözyaşlarından
ibaretim. Seninle ilgili ne varsan, benden gözyaşı olup akıyor.
Dinmek bilmedi, bitmek bilmedi. Memleket hasretinin üzerine senin
hasretin de eklendi. Kim taşıyabilir ki bu ağırlığı?
Durup kente bakıyorum gece yarıları. Uğultularla çalkalanıyor kent,
dalıyorum ben de o güzel günlerin ardından kalanlara. Masanın üzerindeki
resimlerine ilişiyor gözlerim, yakıp atmadım dediğin gibi.
Ne onları yakıp atmak, ne de seni söküp atmak mümkün oldu yüreğimden…
|