Anilarin
gölgesinde yürümenin dayanilmaz acisi..
Hayat her seye ragmen kendi
akisinda zamanla yarisiyor...sonra zamana yenik düsecektir
kuskusuz. Geride anilarin dayanilmaz sancisinda kalirsin. Sonra
masalimsi bir tad birakip kaybolacak ufukta. Belki de gecenin
karanligina düsecektir. Hep güzel olan yarinlara
dogru düsünebilmek, bunun adi umut. Gecmisin anilari
birakabilirse eger. Baska türlüsü de
mümkün degil zaten. Cünkü
dünü unutarak yarin olmaz. Yarin
dünün bir devamidir ve bu gün ise kisa bir
andir. Kesintisiz yürüyüste hep dün
oldu, bugün yarina cikacaktir. Payimiza düsen ise
paylastigimiz güzelliklerin dayatan sancisi.
Dünü zozanda yasamak ve sevdiklerinizin
gülümsemelerinde ne hostu. Onlari anmadan gecmek
olmaz zaten.
Gecenin mavisi
cökmüstü daga. Yildizlar kaynasiyordu ve
uzakta bir ciglik yankilaniyordu. Gecelerde sesler hep canlidir. Bir
vasak bagirmasi, bir tilki cigligi bir baykus
ötüsü ya da kurbagalarin ahengindeki ses,
Golamara'da bir tatti. Önümüzdeki
öküzlerin yüküyle gece yolculugu ve
babalarimizin isligi bir baska düserdi geceye. O ani
yakalayabilmek ve yeniden yasayabilmek zor ama bir canli ani. Cosku
doluydu yasam. Ölümsüz yasamin geride kalan
anilarinda bunu yasamak bazen bir iskence. Cünkü o
ani bir daha yasayamamak ve sevdiginizi bir daha görememek bir
acidir. Canli anilarin o güzel durusunda tek kaldiniz. Onun
icindir türkülerin nagmeleri hep yanik
düser. Hele bir de o türküleri kendileri
söylemisse ve dinliyorsaniz bir yalnizlikta.
Yayik
yayardi yasli teyzem, sürsümün ucunu
tutarken elleri hünerli. Tirpancilarin yorgun bedeninde
gülümsemek bir baska düserdi payima.
Gecelerin yalnizliginda gecmisin o doyumsuzlugunu yeniden bilince
cikarabilmek, her insanin olmazsa olmazi oluyor bazen. Bu da insana
olan sevdamiz, topraga olan bagliligimiz, degerlere
olan saygimizin geregidir. Cünku insani yaratan degerlerdir.
Degerlerin bittigi yerde insanin esamesi kalmaz.
Umudlarin tükendigi yarinlarda da kara bulutlar dolanir daglarda. Anilarin sevgisinde yarinin güzelliklerine merhaba...
Welî Sebrî